Ziekenhuisverhalen

Ik kom alweer bijna 28 jaar regelmatig in de medische tempel genaamd UMCG. In dit ziekenhuis zijn ontzettend veel knappe koppen verzameld die verzorgen, onderzoeken en je leven beter of belachelijk maken. Ik heb meerdere aandoeningen en reageer niet altijd op medicijnen zoals je verwacht (meestal niet zelfs), gewoon een beetje een stumpertje dus. Dit maakt mij zo nu en dan een interessant studieobject en daar maakt niemand een geheim van. In die bijna 28 jaar heb ik al heel wat artsen, arts-assistenten, verpleegkundigen, coassistenten, supervisors en professoren de revue zien passeren. Mijn poli’s zijn verhuisd, verbouwd en vernieuwd. Ik ben met mijn bijna 28 jaar een soort ouwe rot in het vak. Daarom deel ik vandaag een paar van mijn meest bizarre ervaringen met die knappe koppen, met name op de poli dermatologie, waar ik alweer zo’n 25 jaar over de vloer kom vanwege mijn verschillende huidziektes.

Lees verder Ziekenhuisverhalen

De Avonturen van een Winkelmedewerker (Deel 2: de poep-editie)

Als winkelmedewerker kun je een boek vol schrijven met wat je dagelijks mee maakt. Zoals ik in mijn vorige avonturen al vertelde, is geen dag hetzelfde. Daarom nu: de poep-editie.

Er komt een sirene-achtig gegil uit de hoek met kinderschoenen. Niet gek, dat gebeurt wel vaker. Niet ieder kind wordt blij van schoenen passen. Maar dit gegil is toch wel oorverdovend. Even later zie ik een klein, rood aangelopen meisje met een staartje op haar hoofd door de winkel ‘zweven’. Haar vader houdt haar op een afstandje onder haar oksels vast en zeult haar door de winkel. Als het kon hield hij haar tussen duim en wijsvinger vast, want het arme schepseltje zit vanaf haar tenen tot haar nek onder de poep. Plofluier.

Lees verder De Avonturen van een Winkelmedewerker (Deel 2: de poep-editie)