Ziekenhuisverhalen

Ik kom alweer bijna 28 jaar regelmatig in de medische tempel genaamd UMCG. In dit ziekenhuis zijn ontzettend veel knappe koppen verzameld die verzorgen, onderzoeken en je leven beter of belachelijk maken. Ik heb meerdere aandoeningen en reageer niet altijd op medicijnen zoals je verwacht (meestal niet zelfs), gewoon een beetje een stumpertje dus. Dit maakt mij zo nu en dan een interessant studieobject en daar maakt niemand een geheim van. In die bijna 28 jaar heb ik al heel wat artsen, arts-assistenten, verpleegkundigen, coassistenten, supervisors en professoren de revue zien passeren. Mijn poli’s zijn verhuisd, verbouwd en vernieuwd. Ik ben met mijn bijna 28 jaar een soort ouwe rot in het vak. Daarom deel ik vandaag een paar van mijn meest bizarre ervaringen met die knappe koppen, met name op de poli dermatologie, waar ik alweer zo’n 25 jaar over de vloer kom vanwege mijn verschillende huidziektes.

Lees verder Ziekenhuisverhalen

Ik jeuk me een deuk, but itch oké

Mijn huid is op sommige plekken zo hard als dat van een olifant en tegelijkertijd zo dun als een velletje filodeeg. Vroeger lag ik languit over de deurmat heen en weer te schuiven om de jeuk op mijn rug te stillen en ik word nog steeds ’s nachts wakker omdat ik zo’n jeuk heb. Het zou niet best zijn als ik een T-Rex was, want dan kon ik nooit meer ergens bij. Ik heb namelijk eczeem.

Lees verder Ik jeuk me een deuk, but itch oké