Muzikale opvoeding #2

Is de opvoeding van je kind ooit klaar? Mijn papa vond van niet, want met Pasen kreeg ik te horen dat hij een paar goede albums had voor een vervolg op de blog over muzikale opvoeding. Als het gehoorzame kind dat ik ben (als ik er zin in heb), heb ik braaf geluisterd naar mijn papa en ben ik weer gaan zitten om naar twee (voor mij?) nieuwe albums te luisteren.

Deveny’s papa
Band on the Run is het derde solo-album van Paul McCartney na het uiteenvallen van the Beatles en wordt algemeen beschouwd als het beste album dat ooit is uitgebracht door een solo-Beatle. Wat zo goed aan deze plaat is, is vrij simpel. Er staat gewoon geen slecht nummer op, het album is een mooi compact geheel en alles is gewoon heel erg goed. Stuk voor stuk goede composities, pakkende  melodieën en goede teksten. Het grote thema van het album is wel vrijheid of wel de zoektocht daarnaar.

Leuke weetje! Het album werd opgenomen in Lagos, Nigeria en vlak voor vertrek daar naartoe lieten twee van de bandleden het afweten en moesten Paul McCartney en Denny Laine alle instrumenten inspelen.

Deveny
Zonder de uitleg van mijn papa gelezen te hebben, ben ik gaan luisteren naar de albums. Een van de eerste dingen ik dacht was dat ik onbewust naar een Beatles-album aan het luisteren was. Ik was dan ook een beetje verward dat dit niet zo bleek te zijn. Gelukkig had mijn onderbuikgevoel gelijk en bleek het Paul McCartney te zijn.

Buiten de bekende hits ben ik geen enorme Beatles fan en ik kan me ook niet goed herinneren of ik ooit een volledig Beatles album heb geluisterd. Ik vond dit album in ieder geval erg prettig om naar te luisteren, maar soms ook een beetje verwarrend. Soms had ik het idee dat een nummer al afgelopen was, maar bleek dit niet zo te zijn waardoor ik soms een beetje de draad van de nummers kwijt was. Dit zorgde er wel enigszins voor dat ik het idee dat het album één lang nummer was en dat vond ik ook fijn om te horen.

Deveny’s papa
Dare! van The Human league is een grote exponent van de Britse synthesizer/elektronische disco/pop rage van begin jaren ‘80, samen met bands als Joy division, Depeche mode & OMD. De grote hit van het album is wel Don’t you want me en zal iedereen wel kennen maar het album staat vol met pareltjes als Face in the crowd, Open your heart, Do or die, Love action en mijn favoriet Seconds. Wil je eens echt terug naar de 80’s zet dit album op, pakkende melodieën, strakke baslijnen en stampende beats!

Leuk weetje! Zanger Phil Oakey geloofde niet zo in de hitpotentie van Don’t you want Me en beloofde dat als het een hit zou worden hij zijn haar kort zou laten knippen. Hij had een a-symmetrisch kapsel en dat haar is eraf gegaan. De plaat kwam in vele landen op 1.

Deveny
Met dit album had ik iets meer moeite, omdat ik alle nummers heel erg op elkaar vond lijken. Ook hier gingen de nummers weer erg over in elkaar, maar hier had ik wel het gevoel dat ik afgeronde nummers aan het luisteren was. Volgens mij is het gebruik van synthesizers na de jaren ’80 erg afgenomen, want ik moest erg wennen aan het geluid. Hoe verder ik in het album, hoe leuker ik het begon te vinden en mijn favoriete nummer was Don’t You Want Me. Het nummer om het album goed mee af te sluiten.

Heb jij nog een album dat op ons lijstje moet komen?

Gepubliceerd door

Deveny Tolboom

Diëtist en voedingsassistent. Combineert al haar wanhoop met de rest van haar persoonlijkheid. Lees al haar berichten op De Algemene Wanhoop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s