De Grote Kunst van het Volwassen worden

“Als ik later groot ben…”. Als je klein bent, kan je vaak niet wachten tot je ouder en volwassen bent. Je hebt het idee dat je dan alles kan en mag en dat de wereld aan je voeten ligt. Je mag zo lang opblijven als je wilt en alles eten waar je zin in hebt. Je mag zelf bepalen hoe je slaapkamer eruit ziet en welke schoenen je koop. Niemand die commentaar op je kan hebben, want jij bent volwassen. Jij bent groot. 

Als je ouder wordt, dan komt langzaam de vraag: “Wil ik wel volwassen worden?” of “Wanneer voel ik me volwassen?” en “Kan ik dit wel? Hoe doen andere mensen dit?”. Soms verlang je hevig terug naar de tijd dat wie je uitnodigt voor je verjaardagspartijtje de moeilijkste gebeurtenis van het jaar was. En dan kom je op het punt dat je in de twintig bent en je je volwassen begint te voelen en dat vervult je met blijdschap, angst en verwondering.

Blijdschap

Het is eindelijk zo ver. Je begint volwassen te worden. Het grote doel van je jongere ik heb je behaald. We mogen nu zo lang wakker blijven als we willen en alles eten waar we zin in hebben. Toch is het grappig dat we soms eigenlijk gelukkiger worden van op tijd naar bed gaan dan van lang wakker blijven. Alles eten waar je zin in hebt, is soms een te grote verantwoordelijkheid. Balans is daar soms nog ver te zoeken. En dat je dan zelf mag kiezen hoe je slaapkamer eruit ziet, is ook niet alles, want al die dingen blijken dus ineens vet veel geld te kosten. 

Angst

Soms worden we bekropen door de vraag: “Is dit het dan?” of “Hoe nu verder?”. Als kind ligt dat wel min of meer vast. Je gaat naar de basisschool, dan naar de middelbare school en meestal kies je dan een vervolgopleiding of studie. Vanaf daar wordt alles onduidelijk. “Heb ik wel het goede vak gekozen?” “Hoe kan ik werk vinden dat bij mij past?” “Wil ik dit wel voor de rest van mijn leven doen?” Daarnaast moeten we nu voor ons zelf zorgen als we ziek zijn, krijgen we nooit meer een worstje bij de slager of een verrassing bij ons toetje. Ook krijgen wij dus nooit meer kinder- of studentenkorting. Bij een overdekte speeltuin of schminkkraam komen wij er niet zomaar in. Huilen met de pet op.

Verwondering

Maar zijn we nu dan echt volwassen? Want zo voelt het niet altijd. Ben je ooit klaar met volwassen worden? Het kopen van Bertha (haar auto) en een wasmachine waren twee punten waarop Deveny zich duidelijk ouder begon te voelen. Specificaties opzoeken, een prijsrange hebben en onderhandelen. Leonie voelde zich volwassen toen ze voor het eerst alleen naar de dokter ging en toen ze voor het eerst een verantwoordelijke functie kreeg op haar werk. “Ik wil geen troep laten liggen voor morgen.” “Dat is wel volwassen van je.” “Zie je wel dat ik het kan.”. 

Wij denken dat dit soort momenten goed zijn om te hebben. Wijsheid komt met de jaren, maar het is wel goed als je nooit helemaal volwassen wordt. Of je moet net als Deveny’s vader het Peter Pan-syndroom hebben, dan wordt je nooit helemaal volwassen. Er is niets mis met jong van geest zijn. 

Kan jij je (nog) herinneren wanneer je je volwassen begon te voelen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s