Ziekenhuisverhalen

Ik kom alweer bijna 28 jaar regelmatig in de medische tempel genaamd UMCG. In dit ziekenhuis zijn ontzettend veel knappe koppen verzameld die verzorgen, onderzoeken en je leven beter of belachelijk maken. Ik heb meerdere aandoeningen en reageer niet altijd op medicijnen zoals je verwacht (meestal niet zelfs), gewoon een beetje een stumpertje dus. Dit maakt mij zo nu en dan een interessant studieobject en daar maakt niemand een geheim van. In die bijna 28 jaar heb ik al heel wat artsen, arts-assistenten, verpleegkundigen, coassistenten, supervisors en professoren de revue zien passeren. Mijn poli’s zijn verhuisd, verbouwd en vernieuwd. Ik ben met mijn bijna 28 jaar een soort ouwe rot in het vak. Daarom deel ik vandaag een paar van mijn meest bizarre ervaringen met die knappe koppen, met name op de poli dermatologie, waar ik alweer zo’n 25 jaar over de vloer kom vanwege mijn verschillende huidziektes.

De knappe koppen kun je grofweg verdelen in twee groepen. Aan de ene kant heb je de mensen die betrokken zijn in jouw leven, die je vaker ziet en daardoor redelijk goed weten wat wel en niet werkt. Aan de andere kant heb je de mensen die wat ongeïnteresseerder overkomen en die alleen geïnteresseerd zijn in wat het volgende behandelplan is, los van of dat nou wel in jouw leven past of niet. Dat klinkt misschien raar, maar de ideale behandeling bij een chronische ziekte is niet altijd de ideale behandeling voor jou.

Die lastige puber
Zo had ik in mijn pubertijd verschillende artsen die er maar vanuit gingen dat ik mijn behandelingen weigerde of het allemaal met een korreltje zout nam, gewoon omdat ik tiener was. Niets was minder waar. Ik heb nooit een medicijnmoment of smeermoment overgeslagen. Hoe laat ik ook thuis kwam en kom, altijd eerst medicijnen nemen, dan even douchen en dan goed mijn huid verzorgen.

Ik had in die tijd ook twee á drie acteerlessen per week. Ik wilde daar namelijk mijn beroep van maken. De arts-assistent waar ik destijds bij onder behandeling was, dacht daar echter heel anders over. Ik snap dat ik geen dierenarts zou kunnen worden met al mijn allergieën en handeczeem, maar actrice had ik nog voor mogelijk gehouden. Mijn toneelschool was alleen niet heel schoon en dat vond de arts-assistent niet acceptabel. Dus ze droeg mij op mijn acteerlessen te stoppen. “Maar dit is mijn toekomst! Dit is wat ik wil, dit is waar ik gelukkig van word!” “Dat zal wel een beetje meevallen. Ze begrijpen het vast wel.” “Nee! Dit kan echt niet!” “Heus wel.” Ondertussen stormde mijn moeder de behandelkamer uit. Zo bot ging het echt. Ik heb mijn acteerlessen niet gestopt en al vrij snel kreeg ik een andere behandelaar.

Je kunt beter geen vrienden met huisdieren hebben
Met een allergoloog had ik een gesprek over het effect van mijn allergieën op mijn eczeem met de logische conclusie dat het beter was om allergenen te vermijden. Hij stelde de vraag of ik wel eens in contact kwam met huisdieren. “Ik heb ze zelf niet, maar ik heb uiteraard wel vrienden en familieleden met huisdieren.” Hij vond dat ik beter niet bij hen thuis kon komen. Dat vond ik al een vrij drastische oplossing, al ga ik wanneer mijn huid erg onrustig was al niet ben hen op bezoek. Maar hij ging nog een stapje verder. “En als die mensen dan bij jou komen, nemen ze op hun kleding natuurlijk wel katten- en hondenharen mee. Dus het is het beste dat voordat ze bij jou binnenstappen, zich buiten omkleden in schone kleding.”. Ik zat te wachten tot hij iets zou zeggen in de trant van: “Maar dat is natuurlijk niet echt haalbaar.” Maar hij meende het. Serieus. Hij was van mening dat mensen zich prima op straat konden omkleden. Het is niet zo dat alles bij mij direct dicht gaat zitten en ik me gelijk tot het bot toe open krab zodra ik in de buurt van een hondenhaar kom. Ik aai zelfs honden zonder desastreuze gevolgen. Maar daar had de allergiegozer geen boodschap aan. Mensen laten omkleden op straat en anders maar niet meer mee omgaan. Geen grap.

Harentrekkerij
Toen ik naar dermatologie ging met ernstige haaruitval, wat later Alopecia Areata bleek te zijn, werd de ‘trek-test’ uitgevoerd. Daarmee kijken ze hoeveel haren er mee komen wanneer er aan getrokken wordt. Alleen had de desbetreffende arts niet gemeld dat ze dit ging doen en die begon zomaar ineens aan mijn haar te trekken. Ik was al panisch over mijn haaruitval, dus ik zette het op een schreeuwen. Ze schrok zich dood en beloofde gelukkig dit nooit meer op deze manier te doen.

Dat bedoel ik met dat de ideale behandeling bij een chronische ziekte niet altijd de ideale behandeling voor jou is. Soms weegt het resultaat van de behandeling niet op tegen wat voor invloed het heeft op je leven en je psychische gezondheid. Mocht je een arts (in opleiding) zijn, hou dit dan altijd in gedachten. Maar in the end zijn we allemaal mensen en met de ene heb je gewoon meer een klik dan met de ander. Ik heb nog veel meer van dit soort verhalen, maar ik heb gelukkig ook heel veel betrokken en lieve artsen en verpleegkundigen mogen hebben.

Heksensoep
Mijn favoriete goede herinnering steekt met kop en schouders tussen alle andere uit. Toen ik acht was, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Twee weken moest ik blijven. Ik vond het er uiteraard helemaal niets, want ik mocht niet buitenspelen. Toen ik dat aan de nieuwe eczeemverpleegkundige vertelde, snapte hij dat gelukkig heel goed. Ik vertelde hem dat ik heel graag weer ‘heksensoep’ wilde maken, met slootwater en alles wat je rond de sloot vindt. “Maar dat is toevallig mijn favoriete soep! Je gaat snel weer naar huis, maar ik verwacht wel van je dat je de volgende keer dan heksensoep mee neemt.” Zo gezegd, zo gedaan. Ik mocht naar huis, brouwde mijn beste heksensoep in een oude saladebak en nam die mee naar het spreekuur. “Die ga ik in mijn pauze lekker opsmikkelen.”

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroepschaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s