De Corona Avonturen van een Winkelmedewerker (deel 2)

Langzaamaan begint de wereld weer te draaien. Overal wordt het normale leven op nog niet helemaal normale manier weer opgepakt. Dat merk ik ook in de schoenenwinkel waar ik werk. Beetje bij beetje begint het drukker te worden op straat en in de winkels. En dat vind ik helemaal niet erg!

Je merkt echt dat het toerisme alweer aantrekt. Mensen uit het westen en zuiden van Nederland trekken weer naar Groningen om te winkelen. Ergens vermoed ik dat dat misschien ook te maken heeft met de milde uitbraak die wij tot nu toe hebben gehad. Ik hoop wel dat ze gezond zijn… Ook komen langzaamaan de Duitsers weer winkelen bij ons. Voor de Coronacrisis was Groningen een populaire winkelbestemming onder de Duitsers. Het gros van dit publiek spreekt enkel en alleen Duits, dus dat is altijd weer een puzzel met wat we bedoelen. Ik ben dat echt ontwent merk ik nu ze na bijna twee maanden weer terug komen. Wat was ‘schoenlepel’ ook alweer in het Duits?

Over toerisme gesproken… Ik hoor meer dan eens de zin: “Tja, ik kan toch niet op vakantie. Ik moet toch ergens mijn vakantiegeld aan uitgeven.” of: “Ik heb al zo lang geen geld meer uitgegeven, ik koop twee paar.”. Dit verbaast me oprecht. Ik lees en hoor overal over dat er bedrijven op de fles gaan en zelfstandig ondernemers die aan de grond zitten. Overal komt minder geld binnen, behalve bij de plexiglas- en mondkapjesfabrieken. Toch moet dat vakantiegeld bij veel mensen blijkbaar rollen. Je hoort mij niet klagen natuurlijk, bij ons moet het geld ook binnenkomen, maar toch verbaast het me ergens wanneer ik het weer eens hoor. En dat is, geloof me, best vaak.

Net zoals de meeste andere winkels moeten wij volgens de richtlijnen van het RIVM een deurbeleid hebben. Wij mogen maximaal 30 mensen tegelijk in onze winkel hebben. Mensen moeten bij binnenkomst een schoenlepel meenemen en bij het verlaten van de winkel, leveren ze deze weer in. Wanneer alle schoenlepels in gebruik zijn, zitten we aan ons maximum. Hetzelfde idee als het mandjessysteem die de Kruidvat en Hema al weken hebben dus. Toch reageren mensen vaak alsof ze nog nooit van zoiets gehoord hebben. En je kunt mij na de lege vakken bij de handzeep, handcrème en vitaminepillen niet vertellen dat mensen in de afgelopen weken niet bij de Kruidvat en Hema zijn geweest.

Het staat pontificaal bij de ingang met grote letters en twee brieven met uitleg en nog is het blijkbaar een onbegrijpelijk concept. Vaak denken mensen blijkbaar dat het niet voor hen geldt. Ik hoor kinderen en tieners het regelmatig aan hun ouders uitleggen. Maar toch: “We zijn met zijn zessen, dan is één zo’n ding toch wel genoeg?” “Ja, maar ik kom alleen maar om een pakketje op te halen.”. Andere mensen reageren alsof je ze vraagt een handje poep vast te houden. Eerlijk gezegd snap ik dit echt niet goed. Ik snap dat je graag weer wilt winkelen met je hele gezin en dat je soms vergeet om de anderhalve meter afstand te houden, maar elke winkel heeft een door de overheid opgelegd deurbeleid ten goede van ieders gezondheid. Het lijkt me inmiddels bekend. En geloof me, we zouden het liever zelf ook niet doen. Begin dus ook alsjeblieft niet over klantvriendelijkheid en gastvrijheid in de heropende horeca. We doen allemaal wat we kunnen.

We krijgen op het moment verder nog maar weinig slechte reacties in de winkel. Heel af en toe vindt iemand het belachelijk dat we anderhalve meter afstand houden. Zo probeerde iemand mijn collega te overtuigen dat het niet erg was als ze door hem besmet werd, omdat ze dan bij zou dragen aan de groepsimmuniteit, dus kon ze nu wel aan de tenen van zijn zoon voelen. Iemand anders beweerde stellig tegen een andere collega regelmatig getest te worden, dus hij kon prima bij haar in de buurt komen. Toen mijn collega uit probeerde te leggen dat hij haar liever niet wilde besmetten en hij zelf niet elke week getest werd, was dat onbegrijpelijk.

Een oudere vrouw komt zo’n drie keer per week in onze winkel. Ze bekijkt dan zo ongeveer elke schoen die we hebben, maar wil vooral praatjes maken over het weer en de gekke Coronatijd. Nadat we uitgebreid hebben besproken dat we anderhalve meter afstand moeten houden, wil ze bij vertrek mijn hand vastpakken. Lief en raar tegelijk. Hoe reageer je daarop?

Maar dat zijn gelukkig maar een paar gevallen. De meeste mensen komen lichtelijk wereldvreemd, met hun ogen knipperend tegen het felle licht na twee maanden binnen te hebben gezeten, weer voor het eerst naar een stad om te winkelen en vinden het heerlijk om weer een beetje ‘gewoon’ te leven en communiceren, ondanks het tape op de grond en het plexiglas.

Nog meer Corona Avonturen van een Winkelmedewerker? Klik dan hier.  Of wil je meer Toeristische Avonturen van een Winkelmedewerker? Klik dan hier. 

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroepschaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

Eén gedachte over “De Corona Avonturen van een Winkelmedewerker (deel 2)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s